Trage Post van Chika Unigwe

chikaunigwe

Beste kinderen,

Het is 4 uur ’s ochtends. Jullie liggen nog te slapen. Tom is op basketbalkamp. Jefke ligt hier naast mij in mijn bed. Ral en Stef liggen in hun eigen kamers. Ik had de keuze om deze brief aan iemand die nog niet geboren is, te schrijven, maar waarom zou ik? Ik ben een nu-mens. Ik geloof erin het nu niet te verpesten door teveel aan de toekomst te denken. De toekomst is natuurlijk belangrijk. Aan de toekomst denken en de toekomstvoorbereiding is dat ook, maar we moeten dat niet doen ten koste van het nu. Wie zei ook al weer: ‘Gisteren is al lang voorbij, over morgen weten we nog niets, maar vandaag is al onder ons.’? Wie het ook was, het was toen zeker beter geformuleerd, ik ben immers geen dichter ook al pleeg ik soms een gedicht.

Ik richt mijn brief aan jullie die hier al zijn omdat ik nu een schuld heb opgebouwd. Ik heb Tom al bijna twee weken niet meer gezien. Ik ben een week weggeweest naar een literatuurfestival in Edenburgh. Een voordien was ik in Norwich voor 10 dagen, ook al op een schrijversfestival. Daarvoor was het hop naar Trinidad en Tabago voor een week. En daarvoor was ik weg naar New York voor anderhalve maand op een schrijversretraite. Ik kan de dagen thuis sinds het begin van de zomervakantie op mijn vingers tellen. Ik doe mijn werk graag. Ik ben ook enorm dankbaar dat ik uitgenodigd word op leuke festivals om niet alleen mijn lezers maar ook andere schrijvers te ontmoeten. Ik besef wat voor een geluk dat is. Zulke festivals heb ik ook nodig. Als schrijfster werk ik op mijn eentje. Als jullie slapen schrijf ik. Ik heb geen kantoor en ik ontmoet mijn collega’s niet dagelijks. Dat mis ik wel. Wanneer ik dan de kans krijg, grijp ik die met twee handen.

Misschien grijp ik teveel kansen.

Ik heb Jefkes afscheidfeest van de kleuterschool gemist. Ik krijg nooit meer de kans om Jefke als kleuter op het podium te zien.

Ik heb jullie verjaardagen al vaak gemist.

Ik was er niet altijd als een van jullie naar het ziekenhuis moest.

Dat is niet gemakkelijk voor een moeder. Soms in een hotelkamer, diep in de nacht voel ik me echt schuldig. Dan begrijp ik collega-schrijvers die kiezen om geen kinderen te baren. Vorige week in Edenburgh ontmoette ik er zo vier. ‘My freedom is important’, zei een van hen tegen mij. Ja, die vrijheid.

Ben ik te gulzig? Wil ik alles hebben? Vrijheid en kinderen; mijn cake houden en toch opeten. Er zijn veel vrouwen (het zijn altijd vrouwen die over die keuze tobben) die kiezen voor zowel moederschap als carrière. Is het al ergens bewezen dat moeders die thuis blijven betere moeders zijn?

Toch blijft de schuld aan me vreten. Schuld is een monster dat me ’s nachts wakker houdt, vooral in de bedden die niet van mij zijn. Maar toch blijf ik mijn werk doen.

Waarom stop ik niet? Ik kan ook gewoon thuis schrijven. Ja maar, mijn liefste kinderen, dat is niet genoeg. Niet voor mij. Ik hoop dat jullie dat ooit zullen begrijpen. Misschien begrijpen jullie dat al. Ral heeft ooit aan mij verteld dat hij wel begreep dat ik zoveel weg moest.

Ik ben fier op jullie allemaal. Jullie papa en ik zijn fier op jullie.

Het is altijd moeilijk om jullie achter te laten, maar jullie maken het me mogelijk om die keuze toch te maken. Jullie zijn zulke fijne jongemannen aan het worden dat het gemakkelijker wordt voor me om mijn carrière verder uit te bouwen. Daarvoor ben ik dankbaar.

Eigenlijk is dit ook een dankjewel brief. Die dankjewel is in de eerste plaats aan jullie gericht, maar ook aan jullie papa die soms alleen voor jullie zorgt en ook aan jullie grootouders waar jullie ook vaak terecht kunnen.

2030 is nog ver weg. Nog 18 jaar. Het is raar dat het zo lang zal duren vooraleer jullie mijn brief zullen krijgen. Ik houd zoveel van jullie nu. En in het nu van 2030 verwacht ik dat dat alvast niet anders zal zijn.

Veel kusjes,

Jullie mama xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *