Onder de deur

In de cultuurkrant Suiker (www.suikerkrant.be) vonden we onderstaand artikel over de nieuw verschenen publicatie "Onder de deur" van Marc Vermeulen. Met dank aan Katrien Lodewijckx (auteur artikel) en Bart Van Der Moeren (foto’s). 

TURNHOUT – Turnhoutenaar Marc Vermeulen trok het afgelopen jaar 11 keer samen met een kennis uit de zakenwereld naar een Belgische abdij. Ze volgden er het ritme van het kloosterleven en schreven elkaar openhartige brieven over de dingen des levens. De epistels werden gewoon onder de deur van hun kloostercel geschoven. Het was een stilte-experiment en het resultaat ervan is te vinden in ‘Onder de deur’. Een echt mannenboek, want behalve de zusters in het klooster komen er geen vrouwen aan te pas.

“Met vrouwen erbij was het inderdaad een ander boek geworden, maar ik heb dat echt niet gedurfd. Mijn vrouw vroeg me op voorhand altijd waar ik naartoe ging en met wie. Als ik dan moest zeggen dat ik twee dagen met een vrouw naar het klooster zou gaan om te schrijven over ons persoonlijke leven…dat heb ik toch niet aangedurfd. Mijn vrouw is niet jaloers hoor, maar ik wilde er een rechte lijn in trekken: allemaal mannen dus. De vraag dringt zich nu op of we het ook niet eens met vrouwen moeten doen. De dialogen zouden helemaal anders zijn,” lacht Marc Vermeulen.

In het dagelijkse leven is hij -zo staat het althans op zijn website- een vergadertijger. Hij coacht leidinggevenden en stroomlijnt hun communicatie. Wat gebeurt er met bedrijfsleiders wanneer ze worden meegetroond naar een andere wereld waar blackberry’s, I-phones en tablet-pc’s taboe zijn en waar ze geconfronteerd worden met stilte, hun eigen gedachtewereld en een strikte dagindeling van eten, slapen, schrijven en bezinnen? Die vraag wilde Vermeulen graag onderzoeken. In een periode waar de Belgische kerk een zware crisis doormaakte, schuimde hij met elf zakenvrienden de Belgische abdijen en kloosters af.

Elf plus één is twaalf: een verwijzing naar de apostelen is niet veraf. “Toch ben ik niet gelovig”, zegt Marc. “Ik heb wel een hele grote bewondering voor mensen die in iets kunnen geloven en ik was bovendien nieuwsgierig naar wat er zich achter de kloostermuren afspeelde. Ik ben een grote Egyptefanaat en als ik de abdijen met iets kan vergelijken, is het met de piramides. Ze zijn ook heel mysterieus.” Het idee voor ‘Onder de deur’ ontstond nadat Marcs schoonbroer enkele dagen op retraite ging naar de abdij van Averbode. “Toen hij hiervan terugkwam, was dat wonderbaarlijk. Hij praatte erover op een heel lovende manier. De stilte die hij daar had leren kennen, had hem ‘geënchanteerd’. Ik wilde dus ook wel eens met een aantal mensen terug naar de basics om dingen te ervaren die we allemaal een beetje verleerd zijn of zelfs nooit gekend hebben.”

 

‘Het gezoef van de binnenkomende post was iets heel bijzonders: ik zat op mijn kamer en las iets. Plots hoorde ik de deur van de andere opengaan, of neen. Eerst verschoof zijn stoel in de kamer. Dat typische zware van een verschuivende stoel, dan enkele stappen, het openen van zijn deur, weer enkele stappen, het naderen van je kamer en dan gezoef van de envelop onder de deur.’ Zo beschrijft Vermeulen in zijn inleiding hoe hij en zijn medeabdijgangers met spanning elkaars brieven afwachtten. ‘Onder de deur’ is een brievenroman. Dat is in een tijdperk waarin twitter, facebook en andere sociale media floreren op zijn minst een vreemd gegeven.

“We zijn het niet meer gewoon om te schrijven. Het is een ambacht geworden, we tokkelen nu op een klavier,” zegt Marc. “Ik wilde dat mijn schrijfpartners hun gedachten op papier zouden zetten over dingen waar ze normaal niet over zouden spreken. Hoe voel je je op je werk? Hoe zit het met je partner en je kinderen? Heb je fouten gemaakt in je leven? Ik heb ervaren dat, als je mensen er via vragen in je eigen brief toe leidt, ze dingen toevertrouwen aan het papier die ze zelf anders nooit zouden zeggen. Je overwint een zekere gêne. In het boek staan dan ook echt openhartige en ontroerende stukken over hun eigen leven maar ook over de ervaringen in het klooster.” Een constante in het kloosterdagboek van Marc en de andere abdijgangers was de reflectie over stilte, de oorverdovende stilte waarin de anders zo drukbezette mannen contact maakten met zichzelf. “Dat kennen wij niet, stilte. Bij het eten in het klooster werd er verzocht te zwijgen. Ook in de diensten werd er na het gezang en het gebed ruimte gelaten voor een kwartier stilte. Daar moet je jezelf echt in trainen. Een van mijn abdijgangers zei dat hij moeilijk kon zwijgen. Dat doe je alleen als je ruzie hebt, zei hij. Ikzelf vond het heel verfrissend om eens niets te moeten. Het is ook gezond om je af en toe één of twee dagen terug te trekken in een wereld die je confronteert met hoe je zelf niet bent. Mijn vrouw zei ook iedere keer als ik terugkwam dat ik toleranter geworden was.”

Als auteur schreef Marc Vermeulen in het verleden vooral managementboeken. Toch hoort ‘Onder de deur’ daar niet helemaal thuis. “In de boekhandel heb ik het in het kastje “psychologie” zien liggen, maar het is vooral een boek rond zingeving. Het heeft een zachte en een harde kant. Een zachte kant van bewondering voor de voorbeeldfunctie die de kloosterlingen daar opnemen, maar het is ook een kritiek aan de buitenwereld om eens meer stil te staan bij de dingen. Ik heb daarom nu ook een folder gemaakt voor het bedrijfsleven: ‘Op de rooster in het klooster’. Ik ga met andere bedrijfsleiders en directieteams hetzelfde traject doorlopen als in het boek. Het wordt voor hen een les in hoe je kan samenwerken met elkaar. Ik zal dus nog dikwijls naar het klooster trekken.”

 

‘Onder de deur’ verscheen bij Uitgeverij Charlotte – € 19,90 – www.onderdedeur.be

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *